Home تازه ها فعال حقوق همجنسگرایانی که در ایران آزار دیده اما همچنان در حال ترقی در تورنتو است

فعال حقوق همجنسگرایانی که در ایران آزار دیده اما همچنان در حال ترقی در تورنتو است

فعال حقوق همجنسگرایانی که در ایران آزار دیده اما همچنان در حال ترقی در تورنتو است
196
0

اگرچه آرشام پارسی ایران را از ترس خشونت و مرگ به دلیل گرایش جنسی و فعالیت هایش ترک کرد، اما حتی وقتی این فعال حقوق همجنس گرایان در تورنتو اسکان مجدد یافت، تهدیدها هرگز پایان نگرفت. برای مدتی، آرشام هر هفته به خاطر پیام های تلفنی مزاحم و خشونت آمیز از جانب عده ای از ایرانیان که تحمل حضور همجنسگرایان را نداشتند با پلیس تماس میگرفت. اما حالا فقط در مقابل این برخوردها شانه بالا می اندازد و میگوید «وقتی زیاد مورد انتقاد و رفتار خشونت آمیز قرار می گیرید نشان میدهد که راه درستی را در پیش گرفته اید» و «اگر میخواستم ازاین تهدیدها بترسم و متوقف شده و دست از کار بکشم٬ ایران می ماندم.»

این اعتماد به نفس و امنیت از ده سال فعالیت اجتماعی در مرکز تورنتو نشآت گرفته است؛ این ماه ۱۰ سال از زمانی  که او به عنوان یک پناهنده ایرانی وارد کانادا شد گذشته است. او در حال حاضر در همه جا -از جمله در کانادا- با همجنسگراستیزی مبارزه می کند و مدیریت سازمان دگرباشان ایرانی را بر عهده دارد. این سازمان به افرادی مانند او که از جمهوری اسلامی ایران، یک حکومت دینی که در آن مجازات گسترده ای برای همجنسگرایی از تنبیه بدنی تا اعدام در ملاء عام دارد، گریخته اند کمک میکند.

اگرچه آمار دقیقی ازتعداد افرادی که به جرم همجنسگرایی در ایران  بعد از انقلاب سال ۱۳۵۷ کشته شده اند موجود نیست، این تعداد از چند صد نفر تا بیشتر از ۴۰۰۰ نفر تخمین زده شده است. «هنوزهمجنسگراستیزی وجود دارد. هنوز، مجازات مرگ برای همجنسگرا بودن وجود دارد» اینها را پارسی ۳۵ ساله در حالی که در سایه خارج از یک کافه مد روز در خیابان ولزلی نشسته است میگوید و اضافه میکند: «هیچ چیز تغییر نکرده است … من مصمم هستم که به کارم ادامه بدهم.»

زندگی پارسی در ساعت ۱۲:۴۵ دقیقه بعد از ظهر پنجم مارچ ۲۰۰۵ تغییر کرد. این زمانی است که او در قطار بود و در حالیکه به پرچم های در کنار هم ایران و ترکیه در مرز با چشمی پر از اشک زل زده بود٬ از ایران خارج و به ترکیه وارد شد. در آن زمان گرایش جنسی او مثل یک راز از تقریبا همه، از جمله پدر و مادر و سه خواهرش پنهان بود.

او نقشی کلیدی در تشکیل یک شبکه فعال اجتماعی در زادگاه خود شیراز٬ شهرمعروف و دوست داشتنی شراب٬ داشت. این شبکه با هدف ایجاد بحث در مورد همجنس گرایی در مواجهه با جمهوری اسلامی با قوانین ضد همجنسگرایی بنا شده بود.

پارسی که در آن زمان ۲۴ ساله بود به خانواده اش گفت که از یک دانشگاه در قبرس پذیرش گرفته است و برای گرفتن ویزا باید به ترکیه سفر کند. خانواده او بعدها، از طریق فعالیت های اجتماعی او که به طور مرتب افزایش می یافت، متوجه شدند که او برای نجات زندگی خود از ایران گریخته است. تصمیم او به خروج وقتی قطعی شد که از طریق آشنایی مطلع شد که ماموران دولتی به دنبال دستگیری یک فعال اجتماعی به نام آرشام هستند. پارسی با اشاره به خواهرش که آن زمان فقط ۸ ساله بود و با خروج ناگهانی برادرش ضربه روحی شدیدی خورده بود میگوید: «خواهرم هیچ وقت آن روزها را فراموش نمی کند.»

پارسی برای ۱۳ ماه در ترکیه بود تا زمانی که به او مجوز ورود به کانادا از طریق کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل اعطا شد. در آن دوره، یک بار در حال قدم زدن با دوستی که همانند او از ایران گریخته بود، در خیابان توسط گروهی از مردان مورد ضرب وشتم وحشیانه قرار گرفت. پلیس به اوگفت که همجنسگرایی باعث شده که آنها هدف آن حمله خشونت آمیز قرار بگیرند.  پارسی می گوید تا به امروز بالا بردن بازوی چپش همچنان با درد همراه است.

با رسیدن به کانادا او به عنوان یک فعال اجتماعی به کار مشغول شد، ابتدا به عنوان مدیر سازمان همجنسگرایان ایرانی که او در زمانی که هنوز در ایران بود تاسیس کرده بود، و بعدها به عنوان مدیر سازمان دگرباشان ایرانی که در سال ۲۰۰۸ تاسیس شد. او در حال حاضر یکی از برجسته ترین فعالان دگرباش ایران و خاور میانه است. سازمان او به تازگی همکاری هایی را با کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل برای کمک به انتقال دگرباشان اهل سوریه که در اردوگاه های پناهندگان در ترکیه هستند و به دلیل تمایلات جنسی همچنان در معرض خطر هستند، آغاز کرده است.

وقتی فعالیت های او پا گرفت، دولت ایران آزار به خانواده اش را آغاز کرد. یکی از دوستانش که در یک دادگاه در شیراز کار می کرد یک پرونده در دست تحقیق با نام خانواده ی پارسی تحت عنوان «ترویج رفتارغیر اخلاقی و همجنسگرایی»٬ را مشاهده نمود. یکی از خواهران او بدون توضیح از دانشگاه اخراج شد و دیگری در خیابان توسط یک مرد موتور سوار مورد ضرب و شتم قرارگرفت. مرد مهاجم به خواهر پارسی می گفت این کار به خاطر «برادر کونی» اوست. درمقابل این آزارها، خانواده اش تصمیم به مهاجرت گرفتند. در سال ۲۰۱۲ پدر و مادر و خواهران پارسی وارد  تورنتو شدند، و بار دیگر خانواده این بار درکشوری جدید به هم رسیدند. پارسی می گوید «گاهی اوقات عدو شود سبب خیر».

پارسی می گوید اگرچه اوهمجنسگراستیزی در کانادا را نیز تجربه کرده است، این آزارها عمدتا از طرف جامعه هم وطن خودش بوده است. تهدیدهای به مرگ به زبان فارسی بوده و جر و بحث های زیادی با ایرانیان صاحب کسب و کار که ظاهرا کارمندان خود را به جرم همجنسگرایی اخراج کرده اند٬ داشته است. پارسی می گوید: «من افتخار میکنم که یک کانادایی هم هستم» و «خوشحال هستم که می توانم از حق خود دفاع کنم و با اینگونه رفتارها مبارزه».

با این حال او معتقد است آداب و رسوم اجتماعی حتی در ایران در حال تغییر است. بیشتر مردم در حال حاضر از واقعیت همجنس گرایی آگاه هستند و میدانند همجنس گرایی یک امرطبیعی است و نه چیزی شرم آور. او از تماس اخیر یک مادر ساکن شهر ریچموند هیل در شمال تورنتو میگوید که می خواست از او مشاوره بگیرد که چگونه به پسرش بگوید که تمایلات جنسی او را پذیرفته است. پارسی می گوید «بسیاری از مردم تغییر کرده اند».

همانطورکه داستان خود را می گوید، پارسی گاهی تلفنش را برداشته و به آن گوش میدهد و وقتی متوجه نگاه عجیب من می شود٬ توضیح میدهد که یک مانیتور برای دو سگهای پشمالو و دوقلوی مالتیس و پودل خود راه اندازی کرده تا بتواند با گوش دادن به آنها در زمانی که در خانه نیست مطمئن شود که هیچ اتفاق بدی در نبودش نمی افتد.

اما چرا دو سگ؟ پارسی می گوید که او هرگز برنامه ای برای داشتن دو سگ نداشته است، اما زمانی که برای خرید تنها یه توله تازه متولد شده رفت، متوجه شیفتگی و وابستگی این دو توله به هم شد و نمی خواست آن دو را از هم جدا کند. پارسی میگوید: «من فکر کردم جدا کردنشان کاری بسیارغیر انسانی است» و با لبخند تلخ ادامه میدهد: «من درد جدایی را میفهمم».

مترجم: عاطفه طاهری

منبع

(196)

Facebook Comments

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *